O pasado día 3 de Marzo o diario Gara publicaba un artigo de opinión de Mikel Gomez Herria Abian que levaba por título “3 de Marzo, luchar merece la pena”. Dito artigo fai un chamamento á loita obreira. A isa loita silenciosa das trabalhadoras e trabalhadores que non sae nos xornais pero que está aí, no día a día.

Eiquí, na Galiza, debemos toma-las rúas o vindeiro 10 de Marzo. E tomarémo-las convencidas e convencidos de que é unha loita xusta e precisa. Xusta porque a vida e a dignidade están por riba dos intereses capitalistas da oligarquía empresarial que goberna o Estado Espanhol e asobalha á Nación Galega e precisa porque o único que lhes impide avanzar no seu proceso de escravitude é o medo. O medo á revolución social e á solidariedade trabalhadora.

10 de marzo do 1972. Ás 7,30 horas os traballadores concéntranse ante Bazán que tiña pechadas as súas portas, polo que ficaron nos cantóns para lle explicar o que pasaba ao pobo de Ferrol e deseguida percorrer as demais fábricas e pedir solidariedade.

A asemblea de traballadores en grupo de 4.000 dirixiu-se entón cara á Ponte das Pías e ao chegaren ao cruce coa estrada de Castela foron detidos por unha compañía da Policía Armada. Dáse un enfrontamento entre os traballadores e a policía durante 10 minutos, no que os traballadores cos seus dirixentes á fronte e ao berro de “a eles” responderon á agresión da policía con pedras e paus sen retrocederen. A policía con porras, pistolas e metralletas provoca o asasinato de Amador Rei e Daniel Niebla e máis corenta feridos de bala. A dignidade e a valentía dos traballadores fixo que non recuasen en ningún momento; só retrocederon os seus verdugos, que montando nos seus buses deron en fuxir.

Ese mesmo día a solidariedade esténdese por toda Galiza. Realízanse paros e manifestacións por toda a nación. Son significativos os paros nas empresas de Vigo: Vulcano, Barreras, Citroën, Freire, Reyman, Santo Domingo, Censa, Yarza, Refrey e Ascón. Convócase folga xeral en Galiza e realízase unha importante manifestación o día 15 na Porta do Sol de Vigo. Fanse paros e mobilizacións na Universidade de Santiago, na Coruña e mostras de solidariedade en Lugo e Ourense.

Os feitos teñen unha transcendencia importante a nivel estatal e unha repercusión sen precedentes na opinión pública internacional que se fai sentir en toda a prensa. Durante 10 días segue en Ferrol unha mobilización xeneralizada que é reprimida duramente polo réxime fascista.

11 de marzo do 1972.Son enterrados Amador Rei Rodríguez e Daniel Niebla García. O acto convértese nunha nova mostra de solidariedade da clase obreira ferrolá, vixiada por douscentos gardas civís armados con metralladoras.

· Fonte: Confederación Intersindical Galega

“10 de Marzal: LOITAR PAGA A PENA!”

Por Amador Rei Rodríguez, Daniel Niebla García e Moncho Reboiras!

VIVA GALIZA CEIVE E SOCIALISTA! VIVA O POVO TRABALHADOR GALEGO!

Consulta 28. Sector C. Dez e vinte da manhá. Sobor da mesa un cartafol co nome do paciente. Dous homes sentados e o silenzo no ar.

Comeza a falar il, o paciente. O doutor escoita e asinte. Todo é moi formal, frío. O paciente segue a falar. O doutor escoita e asinte.

- Ten vostede moza?

- Non

Escribe e, sen ergue-la testa, fala:

- Vai vostede ir ao sicólogo. Seguramente tenha que facer algún tipo de terapia. Cando saia debe caminhar até o fondo do andar e alí verá un mostrador pra pedir cita. Non ten perda.

Dalhe as gracias, recolhe a súa cazadora e marcha.

Comeza unha nova vida na consulta 28 do sector C.

“[...]Buscando mi destino,  viviendo en diferido, sin ser, ni oír, ni dar. Y a cobro revertido quisiera hablar contigo, y así sintonizar.[...]Abrí los ojos para ver, con el destino me encontré de cara. Lo tengo todo a medio hacer, me preguntaba si tal vez, mañana.[...] ” – Segundo Movimiento: Lo de Afuera (Extremoduro).

Abriu os olhos e fitou ao redor. Diante d´il catro paredes brancas erguíanse formando un cadrado perfecto. Non tinha portas nin fiestras e, o máis curioso de todo, tampouco tinha teito.

Ergueuse e caminhou uns pasos mentres, cos dedos, percorría as frías paredes da cela. Tentaba lembrar o motivo que o levara a estar naquel lugar.

De supeto, no ceo,  xurdiu o que semelhaban ser unha serie de imaxes da súa infancia. A primeira bicicleta que lhe mercara o seu pai, o primeiro beixo que lhe fixera sentir voar un sin fin de bolboretas no bandulho, os vraos na aldea deitado sobor da herba… En pouco tempo as bágoas baixaron como fervenzas po-las súas meixelas até uns beizos que tremían coa emoción do momento.

Uns pasos soaron tras d´il. Cando volteou a olhada puido comprobar que, onde estivera deitado, agora había un xiz de cor verde e unha pequena chave. Pero de onde? Non había portas, nin fiestras, nin ren que semelhara unha fechadura. Que broma era aquela?

“O único xeito de saires de eiquí ten que ser debuxando a maldita porta.” – pensou.

Escéptico comezou a tarefa e, pouco a pouco, conseguiu debuxa-la sobor dunha das paredes. Cal foi a súa sorpresa cando, ao rematar, ista transformouse, permitíndolhe inserir a pequena chave que xirou cun leve “tclack” abrindo, fronte a il, outra cela de iguais características pero onde lhe agardaba, sen sabelo, o caminho cara a tan ansiada liberdade.

“Acaso a las estrellas se llegue por aquí. Pero mi gran torpeza me impedirá llegar. No hay que pensar en ellas.” - “Los encuentros de un caracol aventurero”, Federico García Lorca

Xa non soan os chíos de ledicia chegada a hora nin o martelar incesante dos segundos. Seguramente, a morrinha da minha ialma, invadira o seu engrenaxe secreto.

Foi entón cando decidín chama-lo doutor da minha aldea. Dispois de observa-lo cunha serie de instrumentos, chegou á conclusión de que non se podía facer ren. Que o melhor sería tira-lo.

Paseino moi mal. Como lhe podía facer iso? Il, que endexamais esquecera a hora exacta. Il, que acompanhaba os silenzos co fermoso son do seu latexo.

Acheguei a gaiola onde tinha o reloxo á fiestra e abrín a pequena porta. De supeto, o sol comezou agromar entre os penedos do val e as pequenas andurinhas encheron o ceo azul voando dun lado cara outro. Sen saber moi ben o que aconteceu, comecei a escoitar o novo tic-tac da vida e, sen darme conta, a gaiola precipitouse.

O reloxo xa non estaba e nunca voltou xunto a min. Seguramente decidíu que xa era hora de voar e descubrir o que lhe agardaba fora daqueles barrotes.

]]> http://albertemontouto.wordpress.com/2010/02/14/o-reloxo/feed/ 0 montouto reloxo